Ik sta vroeg op vandaag. Om half 7 wel te verstaan. Ik heb amper geslapen maar met opstaan heb ik geen moeite. Waarom? Vandaag is het Jonas Brothers concert. Eindelijk, na 3 jaar wachten ga ik ze dan zien, live, in het echt, 3D.
In de trein op weg naar de Heineken Music Hall is het moeilijk om niet nerveus te zijn. Als ik dan bij de deur kom zie ik dat er al een groepje mensen zit. Dat is best teleurstellend. Ik dacht dat ik de eerste zou zijn, maar ja. Ik ga zitten naast 2 meisjes. Zij beginnen meteen tegen mij te praten. Gelukkig maar, want ik ben helemaal alleen. Het wachten in de rij is erg gezellig maar ook heel hectisch. De paar Jonas Brothers fans die er zijn lopen vaak heen en weer naar de artiestenuitgang om maar een glimp op te vangen van de jongens. Dat lukt helaas niet, maar we zien wel Denice en Frankie.
Om half 5 gaat iedereen al staan. Hoewel het nog 2 uur duurt totdat de deuren open gaan. Het wordt steeds krapper en steeds krapper. Op een gegeven moment gaan de hekjes open maar we mogen nog niet gaan rennen. Het duurt eerst nog 10 minuten totdat de beveiliging instructies gaat geven. We mogen niet rennen, alleen lopen. En dan mogen we eindelijk gaan. Ik “wandel” naar de beveiliging voor de glazen deuren. Zij scannen mijn kaartje en ik mag verder.
Wanneer ik de zaal in kom is het leeg. Ik sprint zo hard als ik kan naar het hek. Ik zie het podium, nog geen meter van me vandaan en ik word zenuwachtig. Om een uur of 8 beginnen we te roepen: “JONAS, JONAS, JONAS!” De hele zaal doet mee. Wanneer de Jonas Brothers opkomen val ik haast flauw. Ik gil, ik spring, ik rek me uit, ik huil. Alles tegelijk. Ze deden maar een paar nummers, aangezien ze het voorprogramma waren. Onder andere Hold On, When you look me in the eyes en Year 3000 kwamen voorbij. SOS zongen ze als laatste.
Na SOS vraag ik aan een bodyguard of hij me eruit kan trekken. Mijn vriendin en ik gaan zo vlug mogelijk de zaal uit. We lopen met hoge wandelsnelheid naar de artiestenuitgang. Dan hoor ik gegil en ik kijk op. Daar zijn ze! Ik ren naar voren. Big Rob zegt meteen dat we achter de vrachtwagen moeten blijven die er staat. Big Rob zegt dat we naar de zijkant moeten zodat de truckers hun werk kunnen doen. We moeten een rij maken. Ik was zo’n beetje de 4e die in de rij stond om ze te ontmoeten. Ik vlieg ze in de armen en neem twee foto’s met ze. Dan vertel ik Joe dat ik al 3 jaar heb gewacht op het concert en dat ik zo blij ben. Hij geeft me nog een knuffel. De jongens tekenen vlug mijn shirt en geven het terug. Ik neem de camera terug van de fotograaf aan en ga aan de zijkant staan.
Na een tijdje is de rij af en de boys lopen weg. Maar zo gemakkelijk komen ze niet van me af. Ik was vergeten te vragen of Nick mijn spandoek had gezien! Ik loop met ze mee en ik roep hem. “NICK!” Hij draait om en zwaait. Maar dat wou ik niet! Dus ik roep nog eens. Hij draait om en loopt achteruit. “Did you see my sign?” vraag ik. “Yeah, I saw your sign.” Zegt hij met een knik. Ik lach en dan draai ik me weer om. Het perfecte einde van een perfecte dag wel te verstaan. Volgend jaar nog een keer!