Een schorre keel, blauwe plekken en heel veel spierpijn is wat ik over heb gehouden aan weer eens een fantastisch Jonas Brothers-concert. Ik zal het je even uitleggen.
Toen ik op vrijdag de dertiende november om half 5 opstond en om 7 uur voor Ahoy stond voelde ik me echt als een diehard fan. En dan nog was ik niet de eerste. Er waren zelfs mensen blijven slapen de dag ervoor! Fan nummer 24 was ik die dag. Het wachten duurde lang en ik had niet genoeg eten bij me voor al die uren dat ik daar heb gezeten. Het gegil begon om 2 uur toen de bussen van de Jonas Brothers langs kwamen gereden. Natuurlijk gilde ik enthousiast mee, waardoor ik weer wat adrenaline kreeg voor de rest van de dag.
Om half 5 begon het dringen al bij de hekjes om naar binnen te kunnen. Dat terwijl de deuren pas open gingen om half 7! Er kwamen verschillende cameraploegen langsgelopen zoals die van Jetix en TMF. Ongeduldig stond iedereen te wachten tot de hekken open gingen. Mensen die achterin de rij stonden begonnen al met aftellen toen het pas 6 uur was. Ze telden af en begonnen daarna te gillen. De bewakers trapten hier natuurlijk niet in en wachtten met alle geduld tot half 7 om de hekken te openen. Ze waarschuwden ons; niet rennen, anders word je tegengehouden. Maar zodra de poortjes open gingen bleek niemand dat nog te weten. Iedereen duwde, rende en beukte. Het leek net een enorme bitch-fight! Ik geloof dan ook dat meeste van de lichamelijke klachten die ik eerder beschreef hier zijn opgelopen. De kaartjes scannen verliep niet heel vlot, waardoor mensen binnen nog harder gingen rennen. Al zigzaggend om bewakers heen rende ik naar de eerste rij. Het lange wachten was niet voor niets geweest!
De openingsact werd verzorgd door Valerius. Valerius is een Nederlandse band die door TMF-kijkers is verkozen tot de beste van het programma de Kweekvijver. Hier merkte ik helemaal niets van toen ze het podium afge-jonas’t werden zodra ze klaar waren. Heel Ahoy stond te trappelen voor de Jonas Brothers en blijkbaar had dus niemand behoefte aan Valerius. Erg jammer, want de band zelf is heel leuk. Hoewel ik moet zeggen dat de zangpartij live nogal tegenviel. En het was uiteraard ook jammer dat de versterkers het begaven tijdens het optreden.
Vervolgens moesten we nog een uur wachten tot het podium en de artiesten zelf helemaal klaar waren voor de show. De meiden in het publiek waren tijdens dit uur plotseling poeslief geworden. Iedereen hield zijn afstand en praatte gezellig tegen elkaar. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt (20-06-08 anyone?)! Op een gegeven moment werden de lichten gedempt, de spotlights gingen aan en heel Ahoy zong ‘Bounce’ en ‘We will rock you’ mee met stampende voeten en klappende handen. Na deze nummers kwamen de begintunes van Paranoid al tegemoet. Iedereen gilde toen de jongens omhoog werden gelift. Natuurlijk sprak Joe nog liefkozende woorden richting het publiek en Nick hield een prachtige speech over doorzetten, zijn diabetes en zijn appreciatie tegenover de fans. Nick was zichtbaar nog ziek. Zijn infectie nam ook een deel van zijn zangkwaliteiten weg jammer genoeg. Zijn hogere noten werden verlaagd of overgenomen door Joe. Ze hadden dus wel een goede oplossing en het klonk dan ook erg goed.
Toen het concert afgelopen was, deden ze hun wel bekende buiging en zwaaiden de fans vaarwel. Ik ben nog naar de achteruitgang gestuift met een vriendin van mij. Daar hebben we wel nog de Jonas Brothers in hun bus zien zitten. We hebben nog naar ze geroepen, maar ze konden niet stoppen. Ze moesten door naar Antwerpen om daar nogmaals een fantastisch concert weg te geven. Ik zwaaide ze enthousiast uit. Het was werkelijk een fantastisch concert. Volgende keer zeker weer!